Δεν σε άφησα μόνο πως τολμάς να το πεις αυτό....... μέρος 2ο....

3.

όλη η μέρα τους αφιερώθηκε σα να μην υπήρχε δεύτερη σα να μην υπήρχε αύριο ήταν τα απαιτητικά του μάτια και τα ακόμα πιο απαιτητικά του δάχτυλά που έλιωσαν τις αντιστάσεις τις, Το επόμενο πρωί που εκείνη ξύπνησε ήταν διπλά της και την  κοιτούσε....<< έμεινες>>  είπε όταν τον είδε,<< πως θα μπορούσα να μην;>> τα χέρια του μπλέχτηκαν τρυφερά στα μαλλιά της και εκείνη γεφύρωσε την απόσταση που πλέον τους χώριζε δυ χείλη που αντιδρούσαν  πρωτόγονα σχεδόν  παρθένα στο άγγιγμα του και   όλα εκείνη της θυμισαν ποια ήταν όταν ήρθε σε αυτήν την όλη κυνηγώντας μια σπουδαία φοιτητική ζωή και τον έρωτα.<<Που να σουν τόσα χρόνια; που ήσουν;>> είπε εκείνος που τα μάτια του την κοίταζαν επίμονα και  απολογητικά λες και εκείνος έφταιγε που δεν είχαν βρεθεί τόσα χρόνια,<<Στην Ελλάδα>> απάντησε και αμέσως με το που είπε την λέξη το στομάχι της δεθηκε κόμπος Ελλάδα, Ελλάδα Ελλάδα. θα έπρεπε να γυρίσει πίσω εκεί όπου άνηκε στην χώρα της σε 13 μέρες απο την ώρα εκείνη σηκώθηκε και αφού φόρεσε τα ρούχα της έτρεξε στην εξώπορτα αφήνοντα τις φωνες του να σβήνονται πίσω από την πόρτα.Δεν ήθελε να δεθεί μαζί του θα έφευγε και μετά; Κάτι μέσα της σκούριασε εκείνη την στιγμή και  διάβρωσε την τρυφερότητα που είχε γεννηθεί μέσα της τις τελευταίες ώρες,<<πως  να σε αφήσω όμως μου λες πως?>> παρά τα χτυπήματα του τα τηλέφωνα του οι επόμενες δυο μέρες κύλησαν μέσα στην απόλυτη σιωπή του σπιτιού της  ούτε στην σχόλη δεν πλησίασε. την τρίτη μέρα κατεβαίνοντας δειλά τα σκαλιά να βγει έξω τον πέτυχε στην εξώπορτα,μόνο που τώρα είχε αλλάξει ήταν ένας άντρας φάντασμα κουρασμένος άυπνος ένα κινούμενο ερείπιο. μόλις την είδε έτρεξε την πρόλαβε <<Τι σου συμβαίνει μου λες; γιατί έφυγες>> είπε τρέμοντας<< δεν έφυγα θα φύγω όμως σε 10 μέρες  πίσω στην χώρα μου>> << και γιατί με αποφεύγεις γιατί 10 μέρες; μόνο; γιατί;>> είπε και οι φλέβες του προσώπου του τινάχτηκαν και τα μάτια του θόλωσαν και την άφησε  από τα χέρια του << Δεν θέλω να δεθώ και μετά να φύγω εγώ νομίζεις το αντέχω το μπορώ>> πριν αποσώσει την φράση της εκείνος είχε κλείσει την πόρτα του και εκείνη ένα ράκος  έφυγε κλαίγοντας  έτρεχε   και δεν μπορούσε να καταλάβει έτρεχε για να πάει κάπου; ή για να ξεφύγει από κάπου άλλου.
4.
Ούτε είχε καταλάβει πως ήώρα είχε περάσει και είχε νυχτώσει, τα πόδια της την έφεραν στο σπίτι της οδηγούμενα απο ένστικτο και όχι απο προθυμια,  ανέβηκε τις σκάλες σαν να π΄΄ηγαινε στην εκτέλεση της. εκεί μπροστά στην πόρτα την περίμενε ο έρωτας.... καθισμένος στο χαλάκι της πόρτα και με ένα βιβλίο στο χέρι  όταν την είδε σηκώθηκε την φίλησε με εκείνα τα απαιτητικά φιλία, και τις ψιθύρισε <<όσο κρατήσει ευλογημένο να 'ναι και μην ανησυχείς όλα θα τα φτιάξουμε>> << Πολύ ποιητικό γι να είναι αληθινό δεν νομίζεις>> είπε εκείνη με ένα χαμόγελο που δεν μπορούσε να χαλιναγωγηθεί << δεν νομίζω τίποτα πια>> είπε απλά και την πήρε στα χέρια του  παίρνοντας τα πόδια της από το πάτωμα και από την στέρεη πραγματικότητα   σε έναν έρωτα που έμοιαζε σύντομος και  κρεμάμενος από μια αναποδογυρισμένη κλεψύδρα... 5 μέρες πριν φύγει εκείνος και εκείνη έκαναν όλα τα απωθημένα τους πραγματικότητα  μείναν έξω στην βροχή όλο το βράδυ  έκαναν έρωτα παντού και η ζωή τους έμοιαζε χωρίς όρια << Πόσος λίγος χρόνος μας έμεινε...>> είπε εκείνη πριν την σκεπάσει μ ένα λαίμαργο φιλί. .......................Τέταρτη βράδυ το χέρι του μπλεγμένο στο δικό της και ένα πολλά υποσχόμενο βράδυ είχε αρχίσει.....<< Σήμερα πρέπει να σου εξομολογηθώ κάτι >> της είπε και εκείνη χαμογελώντας του έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει <<Δεν είμαι τυχαία στο Λονδίνο ξέρεις, πριν καιρό  είχα αρραβωνιαστεί αλλά, πότε δεν ένοιωσα μαζί της τον πιο τρελό έρωτα για τον οποίο προορίστηκα, γα τον οποίο γεννήθηκα, και αποφάσισα να περάσω λίγο καιρό μακρυά από όλους και από όλα για να πάρω μια απόφασή, Αυτές οι δέκα μέρες ήταν αρκετές για να δω ΄τι για εσένα γεννήθηκα και θα γεννιέμαι κάθε μέρα....Θέλω να ζήσω μαζί σου μια ζωή.>> εκείνη πάγωσε στο πρώτο εκείνο λεπτό που τηρήθηκε μια συμφωνία σιγής << Όχι όχι εγώ φεύγω και δεν είμαι αξιόπιστο άτομο ήταν μοναδικά διότι ήταν μόνο δέκα μέρες δεν θα διαλυθείς για εμένα σε παρακαλώ. Δεν θέλω πρέπει να γυρίσεις εκεί όπου ανήκεις.Και σήμερα είναι το σημείο όπου όλο αυτό λήγει μεθαύριο τα χαράματα γυρνάω πίσω και δεν θέλω να ξαναμιλήσουμε μέχρι τότε και από εκεί και πέρα. >> ειπε καθώς πλήγωνε τον εαυτό της βαθύτερα από ότι μπορούσε...<<Μα σ'αγαπαω>> << Εγώ όχι>> είπε κα έφυγε έπρεπε να τον πληγώσει για να μην την αναζητήσει..... και δεν την αναζήτησε ή τελευταία μέρα πέρασε με την απόλυτη σιωπή από εκείνον.....
5.
4 το χάραμα ήταν όλα έτοιμα μια βαλίτσα τα κομμάτια της και ένα ταξί να περιμένει κάτω, τα σκαλιά την  βούλιαζαν την ρουφούσαν η λογική της την ξεκινούσε ξανά και ξανά στο πλατύσκαλο την περίμενε εκείνος, δηλαδή ότι είχε απομείνει από εκείνον ένας νεκρός ζωντανός την αγκάλιασε την έσφιξε,<<Μην φύγεις μην φύγεις απο εδώ σε παρακαλώ μην φεύγεις>> << Ασε με σε παρακαλώ  άσε με κορνάρει το ταξί πρέπει να φύγω>> εκείνος κατερευσε στα πόδια της  φιλώντας την με αναφιλητά να μείνει  εκείνη με όλη της την ψυχραιμία σήκωσε εκείνον από το πάτωμα τον φίλησε γλυκά << Και εγώ Σ'αγαπω>> είπε και έτρεξε στο ταξί  τον διέταξε να τρέξει να μην τους προλάβει  ένας άντρας έτρεχε πίσω τους λίγα μέτρα χωματόδρομος και ο καθρέφτης έδειχνε έναν άντρα πεσμένο στα γόνατα εναν άντρα κομμάτια ,  εκείνη δεν ξανακοίταξε και ξέσπασε σε κλάματα ......

Αυτή ήταν και η τελευταία φόρα που ειδώθηκαν... έφτιαξαν τις ζωές τους,πάντα όμως που και που ρίχνανε ματιές στο παρελθόν....
<<δεν θα σε ξεχάσω πότε >> μονολογούσαν


Αφιερωμένο σε έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο....που δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει μέσα μου
.

Δεν σε άφησα μόνο πως τολμάς να το πεις αυτό.......

1.
ημέρα την βρήκε να κοιτάει παλιές φωτογραφίες από όσα είχε αφήσει εκείνη την μέρα πίσω της,έναν άντρα κλαμένο γονατισμένο από τον πόνο πολύ αίμα στην καρδία του πολλές πληγές μέσα του και  σκόνη από το αυτοκίνητο της όλα τα θυμάται από εκείνη την εποχή. Τον γνώρισε,νομίζοντας τον για απλο καθημερινό άνθρωπο με ρούχα φθαρμένα λερωμένα Αλλά με τα πιο εκτυφλωτικά άτια που είχε δει ποτέ.
ντριιιιιιιιιν Ντριιιιιιιιιιν το ξυπνητήρι την τίναξε και  σηκώθηκε παραπατώντας στα ρούχα που ήταν πεταγμένα άτσαλα και βιαστικά στο πάτωμα κάποιος τα είχε πετάξει εκεί ήταν πολύ μεθυσμένη για να θυμάται ποιος ήταν,όποιος και αν ήταν το πρωί δεν την είχε δίπλα του και αγκαλιά είχε φύγει <<Και καλά έκανε>> μονολόγησε κοιτώντας το πρόσωπό της που ήταν μαύρο από το μακιγιάζ  όταν ξεβάφτηκε στο καθρέφτη έβλεπε ένα κοριτσάκι ένα παιδί,κανένα ίχνος ταλαιπωρίας ή καμία ένδειξη του άστατου βιογραφικού της  έβαλε φόρμες ξεκινώντας να βγει από το σπίτι να αγοράσει  τα απαραίτητα σκεπτόμενη πως είναι οι τελευταίες 2 βδομάδες στο Λονδίνο είχαν τελιωσει οι σπουδές της εκεί και θα έπρεπε να γυρίσει εκεί από όπου ξεκίνησε.
<<θα μου λείψει το Λονδίνο>> σκέφτηκε καθώς έμπαινε στο μαγαζάκι όπου συνήθιζε να αγοράζει αυτά που της χρειάζονταν  περπατώντας  χαμένη στις σκέψεις της και στον κόσμο της γενικότερα παραπάτησε πάνω σε έναν άνδρα που αν ήταν πιο περιποιημένος θα μπορούσε να είναι και όμορφος,<> απολογήθηκε << χάλια τα έκανα>> και συνέχισε να μονολογεί στα ελληνικά<< Και με λέρωσε κάνα μπάνιο δεν κάνει;>> συνέχισε σχεδόν τσατισμένη << είμαι από την δουλεία δεσποινίς μου>> ο άντρας μπροστά της απάντησε σε άπταιστα ελληνικά κάτι που την έκανε να κοκκινίσει και να Κρυφτεί πίσω από τα μαλλιά της <<εεεεεμ συγνώμη δεν το ήξερα,μιλάτε ελληνικά;>> <<Ναι είμαι Έλληνας και  απλά δουλεύω εδώ>>το πρόσωπο του κάτι της έλεγε αλλά  δεν μπορούσε να είναι σίγουρη.<<εμμμμ δεσποινίς μου θα θέλατε να σας συνοδεύσω μέχρι το σπίτι σας και αν δεν είναι τρομερή αγένεια να ρωτήσω και το όνομα σας;>> Ξαφνικά ένιωσε θυμό μέσα της θυμήθηκε την άδεια θέση δίπλα της το πρωί και  θύμωσε με τους άντρες και με την συμπεριφορά τους<<Όχι ευχαριστώ και το όνομα μου δεν θα ήθελα ν το πω καλημέρα σας>> και άρχισε να περπατάει γρήγορα και σχεδόν τρέχοντας έφτασε στο σπίτι της αυτό που την τρόμαξε ήταν ότι το μυαλό της συνέχισε να ανατρέχει στις λεπτομέρειες του μικρού τους διαλόγου.


2.
Μέχρι που έφτασε το βράδυ και άφησε πίσω τον ρομαντικό εαυτό της και ξεκίνησε για ποτό σήμερα όμως τα έβλεπε όλα διαφορετικά κανένας δεν της κινούσε το ενδιαφέρον και ένας με τον οποίο μιλούσε ήταν καθαρά αποτυχημένη επιλογή η ώρα περνούσε και εκείνη έπινε όλο και πιο πολύ σε πολύ άσχημη κατάσταση βρέθηκε στην πολυκατοικία της  σχεδόν σέρνοντας το σώμα της ο κύριος με τον οποίο έπινε ποτό εκείνο το βράδυ ξαφνικά σαν μια τελευταία λάμψη λογικής τον ευχαρίστησε και τον αποχαιρέτησε εκείνος θυμωμένος σχεδόν αγανακτισμένος την άφησε  σε μια πόρτα πατώντας το κουδούνι και έφυγε χωρίς τύψεις, η πόρτα άνοιξε και το τελευταίο πράγμα που εκείνη θυμόταν μέσα στην ζάλη της ήταν τα δύο υπέροχα μάτια που είχε μέσα της όλη μέρα.
Το πρωί που ξύπνησε ήταν σκεπασμένη στο κρεβάτι της και παραδόξως ντυμένη στην άλλη μερια του δωματίου ένας άντρας σε εμβρυακή στάση κοιμόταν στην πολυθρόνα <<Τι στο καλό συμβαίνει;>> ψιθύρισέ καθώς σηκώθηκε και  πλησίασε το κουλουριασμένο σώμα με περιέργεια το πρόσωπο του κάτι της θύμιζε,τον άγγιξε απαλά στο μπράτσο και εκείνος ξύπνησε αμέσως όχι όμως νευρικά και   ταραγμένα είχε ένα υπέροχο γαλήνιο ξύπνημα  που έκανε όλα της τα κύτταρα να βγάζουν γαλόνια τρυφερότητας, άνοιξε τα μάτια του...<< ΕΣΥ??, τι έγινε εχθές εδώ πως εσύ βρεθηκες εδώ, τι κάναμε;>> ανάκατα έβγαιναν όλα από το στόμα της και η αναπνοή της έγινε γρήγορη και ανήσυχη  εκείνος  σηκώθηκε και της έσφιξε τα μπράτσα να σταματήσει ήταν τόσο κοντά της που ένιωθε την ζέστη του...<<τι έγινε χθες ;>> ξαναρώτησε ξέπνοα αυτήν την φορά<< εγώ θα πάω μέσα και  θα περιμένω να αλλάξεις και τότε θα τα πούμε>> της είπε ήρεμα και έφυγε από το δωμάτιο.Τα λίγα λεπτά που έμεινε μόνη της  το μυαλό της πήρε φωτιά << Αν με είχε δει γυμνή δεν θα έφυγε αο το δωμάτιο για να αλλάξω-ωωω και είναι τόσο όμορφος-πως βρέθηκε εδώ;-και τώρα τι θα πούμε;>> μια πλημμύρα ερωτήσεων  στο μυαλό της που την έκαναν βιαστική στο ντύσιμο της,,,
Μπήκε στο δωμάτιο και εκείνος καθισμένος την περίμενε  <<πως βρέθηκες εδώ>> ρώτησε πριν καν καθίσει<< φαίνεται πως είμαστε γείτονες και χθες σε βρήκα στην πόρτα μου σε ημιλυποθημη κατάσταση σε ανέβασα στο σπίτι σου προσπάθησα να σε βάλω για ύπνο εσύ όμως είχες άλλα σχέδια για εμένα και εσένα που συγνώμη αν σε προσβάλω στα χάλασα>> Το στόμα της έμεινε ανοιχτό και πάγωσε<< ήμουν μεθυσμένη..συγνώμη>> ψέλλισε και  κοκκίνισε...<< οχι βέβαια ότι δεν μου αρέσεις αλλά... δεν είχες πλήρη γνώση του τι έκανες δεν ήθελα να σε εκμεταλλευτώ καταλαβαίνεις>> αρχισε να γελάει, εκείνη παρατήρησε πόσο όμορφο γέλιο είχε και παρασύρθηκε από αυτό και άρχισε να γελάει... ξαφνικά την πλησίασε και την φίλησε  μέχρι που εκείνη άρχισε να υποχωρεί τον κοίταξε και  άρχισε να φωνάζει και να τον διώχνει<<ποια νομίζεις πως είμαι φύγε φύγε τώρα >> εκείνος σηκώθηκε και έφυγε χωρίς να πει λέξη.
Μίση ώρα αργότερα χτύπησε το κουδούνι έξω από την πόρτα της υπήρχε ένα κόκκινο μήλο  που έγραφε '' συγνώμη αλλά έπρεπε να σε φιλήσω''.....και ένα γραμμα το οποίο ήταν σύντομο αλλά  περιεκτικό'' είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου οτι φιλάς σαν άγγελος και ξέρεις κάτι; κέρδισα''
Τότε πήρε τα κλειδιά της  και κατέβηκε τα σκαλιά που την χώριζαν με εκείνον χτύπησε το κουδούνι και περίμενε με τόση ανυπομονησία όταν η πόρτα άνοιξε τίποτα δεν χρειάστηκε να ειπωθεί,,, τα είπαν όλα με το σώμα....




To be continued......

Αβεβαιότητα ψυχής...

Αγρίεψε το μέσα μου...

το ανυπόταχτο έξω μου 

με τι λουρί να κρατήσω...

επαναστάτησε  το αύριο

και δεν ακούει δεν ξανά μελετάει το χθες

ΜΑ είναι καταδικασμένο να κάνει λάθη

Και είναι το έξω μου 

το μέσα μου το αύριο το σήμερα

 το πάντα μου που σε ζητάει

που ουρλιάζει το όνομα σου

μέσα στις -με όνειρα και ''σαγαπαω ζωή μου''

λουσμένες διαδρομές....

Μέσα σε νωπά από τα δάκρυα μονοπάτια

ποδιά γυμνά

χεριά άπειρα

ζωή μπλεγμένη και ανίδεη από

τα ''λογία''

Αντίο όμορφη της μοναξιάς μου ελπίδα

δεν σε φωνάζω πια 

γιατί φωνή δεν έχω

δεν σε ζητάω

δεν σε ουρλιάζω

δεν σου δέομαι.

Σε προστατεύω στην  Ερωμένη μου την ΜΝΗΜΗ

Καλη αντοχη...Καλη σας μερα..

(Σε αυτους που ξεσκονιζουν χαμενα ονειρα....σε αυτους που σκαλιζουν την αμμο ψαχνοντας ελπιδες...σε ολους αυτους)Πηρες τις νυχτες σου τις καληνυχτες σου,χαθηκες μες στην βροχη...αφησες μια φωτογραφια για να μιλαμε μαζι..ο,τι παρατησες ειναι οπως το αφησες ..ολα ειναι ιδια εδω..ολα βουλιαζουνε ολα ριμαζουνε παντα στον ιδιο σκοπο...και εγω ακομα εδω..γυρω μου προσωπα κρυα και απροσωπα απελπισμενες σιωπες..χαρτινα ασματα ροκ αποσπασματα απεγωνεσμενες φωνες..βραδια ανοητα παντα αυτονοητα χανονται μες στο καπνο..ονειρα ηπια χρονια ερειπια παντα στον ιδιο σκοπο..και εγω ακομα εδω...αντεχω ακομα ματια μου αντεχω...σε σενα ελπιζω ματια μου...μονο εσενα εχω..μονο για σενα ματια μου..μονο για σενα αντεχω...(σε σενα που ρωτας ...σε μενα που σε εχω στην σκεψη μου...ο,τι αγαπας δεν τελειωνει ποτε...)ερωτες διαφοροι μονοι και αδιαφοροι σερνονται δισως μιλια..η εγκαταλειψη σε επαναληψη μια ιστορια παλια..ολα ειναι γνωριμα ιδια και ανωριμα..ποτε θα φυγω απο δω..ολα τελειωνουνε ολα παγωνουνε παντα στον ιδιο σκοπο...και εγω ακομα εδω..(για ολους οσουσ αντεχουν για ολους οσους χαμογελουν κι ομως πονανε και νοσταλγουν κατι παλιο...χαμενο..θαμμενο βαθια στην καρδια..αντεχουν ακομα γιατι αγαπησαν και οποιος αγαπαει ελπιζει ...και οποιος ελπιζει αντεχει ...ειναι δυσκολο η ζωη να προχωραει και εσυ να αντεχεις να περιμενεις κατι που δεν ερχεται..)

Βασιλης Παπακωνσταντινου...