Τετάρτη

run away...


    Μακρυά απο τα όνειρα του θεού περα απο τα ματια του έρωτα...τρέχω στο ρεύμα ανάποδα και πίσω μου η μοίρα με κυνηγά με ψάχνει με ζητάει και εγώ τρέχω  έβαλα στα πόδια μου φωτιά έβαλα στα κύτταρα μου δηλητηρίο να με μολυνει μα να με κάνει δυνατή...
    Και τι νομίζεις ήθελα? Να γίνω αγγελος πάνω απο τα κλινοσκεπάσματα σου να γίνω αέρας να χορέψω ανάμεσα στα κομμάτια  του δέρματος σου...Μα εσύ οχι δεν με ήθελες εκεί και εγώ μου έβαλα φτερά να πετάξω να κοντρα σε όσα κοντα σου με φέρνουν σε θεους και δαίμονες να φυγω μακρυά σου αμα αυτο ειναι που θέλεις....Το μονο που κραταώ είναι ενα κοκκινο λουλουδι με αγκάθια, που απο μάυρα έγιναν κόκκινα ποτίστικαν με το κόκκινο αίμα μου....Στο αίμα μου χρωσταω την αγάπη που μου πόνεσες να δώσω. 
  Ηταν όχι ήταν αλήθεια λέω.... Δεν θέλω να με αφήσω έτσι εύκολα αλλα για τους ανθρώπους ολα εύκολα είναι...όλα απλά... δεν ρωτούν δεν με τρλουν δεν αναρωτιουνται καν...Ετσι και εγώ θα κλειστώστο κουκλόσπιτι μου λάθος το λες? ή σωστό...Δεν τα μετράω εγώ αυτα ξέρω να πηγαίνω χωρίς αποσκευες χωρίς...προστατευτικά χωρίς ασπίδα γυμνή και σαν έμβρυο μικρή να είσαι εκεί να με γεννάς να με ζεις να με κοιτάς.... Με έντυσες ομως έχασα την ζωντάνια μου την καθαρότητα μου καλα έκανες όχι καλα έκανες....Και Συγνώμη....Ψυχή μου χαμογέλα... μωρο μου μικρό τωρα είμαι μακρυά σου εσυ είσαι ομως κάλα οπως και να είσαι όπου και να είσαι φώναξε με....
Κοπο δεν μου κανει να τρέξω ξανα κόντα σου στα φτερακια σου μικρο μου


 
ψυχή μου μακρυα.. ψυχή μου μόνη.... ανόητε έρωτα κοίτα πως με έκανες παλι κοιτα πως με κταντησες ...Ενα πράγμα εκανες που δεν μπορω παρά να σε ευχαριστησω....Μου έδωσες δρόμο ατελιώτο λίγο μόνο αλλα παράπονο δεν εχω με εφησες χωρις ορίζοντες.
Γ.Σ. 

Σάββατο

Σου ειχα φυλαξει....


Χριστουγεννα... Ηταν  μια επόχη που δεν της αρεσε καθόλου... αν και την γοητευε....δεν ηταν το κλιμα τα λαμπακια τα φωτακια οι ΚΑλοσυνατοι κυριοι αυτα που την γοητευαν...ηταν το ζωντανεμα των παραμυθιων πιο πολυ ηταν η μελαγχολια της σκεψης ΤΟΥ,ηταν η ζωη της που την μετρουσε σε αμετρητες πλεον μελαγχολιες...Απο παντα της αρεσαν  τα παραμυθια με ομορφο χαρουμενο τελος αλλα αυτα που πραγματικα τυπονοταν μεσα στο ακομα αγραφο μυαλο της ηταν αυτα που ο πατερας της τα ανακατευε τα μαγειρευε ωστε να εχουν αινιγματικο και καπως λυπηρο τελος.Τα βραδυα πριν κοιμηθει επαναλαμβανε τα κομματια που της αρεσαν πιο πολυ και καπως ετσι την επαιρνε ο υπνος στα χέρια του και εκανε τα παραμυθια εκεινο την πραγματικοτητα της...Ειχε μαθει το κολπο πια και ετσι καθε φορα που δακρυα πλυμιριζαν τα ματια της μετα απο ενα ακομα χαστουκι που δεν ηταν ετοιμη να δεχθει στη ψυχη της εκεινη επαναλαμβανε το αγαπημενο της με τον ''αρκουδο-πριγκηπα'' επινοηση του πατερα της...τα ματια της γεματα απο εναν χειμαρο το επομενο πρωι εκεινη τα συγκρατουσε και συνεχιζε την μερα της λεγοντας πως τωρα κοιμαται και οταν επιτελους κοιμηθει θα ονειρευτει την πραγματικοτητα της. 
Ετσι και εκεινο το βραδυ....που τα ματια της πονουσαν απο τα δακρυα αρχισε να λεει το παραμυθι σιγανα τρωγοντας μερικα φωνηεντα και κλεινοντας τα ματια της....Ολα ηταν αλιως.... Ενα μεγαλο λιβαδι και τα ρουχα της εμοιαζαν αλιωτικα.... ηταν ομορφη με εναν αριστοκρατικο κλασσικο τροπο τα μαλλια της ηταν ψηλα ενας γενναιος κοτσος και μερικες αττιθασες μπουκλες εφτιαχναν ενα χαριτωμενα  ατσαλο στεφανι γυρω απο το μετωπο της. Και να τος!!!! ο αρκουδος της.... ενας καφε ομορφος τριχωτος αρκουδος με μεγαλα ματια τοσο οικεια....Την συνεχεια την ηξερε....ο ακρουδος την αποφευγει σαν τον διαβολο εκεινη απληστα τον ψαχνει τον ζηταει... θελει να γευτει κατω απο τα ακροδαχτυλα της το τριχωμα του εκεινος αγαρμπα την αποφευγει....εκεινη προσπαθει με οση δεξιοτεχνια διαθετει να κερδισει την εμπιστοσυνη του να τον ξεγελασει για να τον πλησιασει... και οταν η πολυποθητη στιγμη φτανει εκεινος με το πρωτο αγγιγμα της αλλαζει... παιρνει μορφη ενος αντρα....οχιιι δεν ειναι ενας απλος αντρασ ειναι εκεινος που στην ζωη της την πραγματικη την εκανε να πονεσει και τον ειχε αγαπησει οσο τιποτα ποτε της.
Μελαχταρα τρεχει κοντα του οπως θα εκανε ακομα και ξυπνια να ηταν... τρεχει τρεχει τρεχει το σωμα της  ακουραστω αναπτυσει ταχυτητα.... τα χερια της απλωμενα μονο λιγο μακρυα του μακρυα απο την ζεστη του που της ειχε λειψει οσο τιποτα, και μολισ τα χερια της υποτιθεται οτι επρεπε να τον κλεινουν στην αγγαλια της εκεινος ξαφνικα γινεται χρυσοσκονη και εκεινη μενει να την κραταει αυτην την χρυσοσκονη...........Τοτε πεταγεται απο το κρεβατι ιδρωμενη κλαμενη 
<<παλι εφυγες νωρις.>>
μουρμουρισε και ξεσπασε σε αναφυλιτα το ρολοι εδειχνε 5:00 το πρωι εκεινη εκλαιγε... αρπαξε αποτομα το χερουλι του κομοδινου της και αβγαλε ενα κουτακι κρμαστο για τον λαιμο καρδουλα...μεσα τ επαιζε χρυσοσκονη ανοιξε το κουτακι και την πεταξε προσ τα πανω για να την λουσει ετσι εγινε....
<<στο ειχα φυλαξει>> ειπε και κοιμηθηκε απαλαγμενη απο τον πονο ηρεμη μετα απο καιρο ειχε αποδεσμευσει τον εαυτο της απο την αναμνηση του...
κανεις δεν ξερει πως μαγικα.....

 

Γ.Σ.

Πέμπτη

μια προσευχη για να 'ρθεις...

αλλο ενα βραδυ ησουν πιστος στο ραντεβου σου...
μολις ξυπνησα και το μονο που θυμιζει το περασμα σου ειναι ο ιδρωτας στα μουσκεμενα σεντονια μου..
μια καυτη ανασα χανεται στο χρονο ενω το ρολοι δειχνει 12 παρα..
δε ξερω τι ειναι αυτο που σε φερνει καθε μα καθε βραδυ στο ονειρο μου..
ποια μοιρα σε εστειλε στο δρομο μου και τι πορεια να τραβιξω..
το δρομο της σιωπης η το δρομο του ρισκου..
ποιος ανεμος να φτασει το αγγιγμα σου οταν το στιγμα του φιλιου σου δεν λεει να ξεκολλησει απο πανω μου...
εχω πολλα να σου δωσω..
μια νυχτα ζηταω ξανα ...οπως και χθες...
δωσ μου ενα σημαδι μοναχα πως υπαρχεις...
μονο..μονο μια νυχτα θα ηθελα να μπω στο ονειρο σου και επειτα ας βγω..
για να δω μηπως κατοικω εστω και λιγο στα ονειρα σου...
πρεπει τροπο παλι να βρω στο ονειρο μου για λιγο να μπεις..
μεινε εδω....

Τετάρτη

Γιατι δεν μ'αγαπας πια?


Γιατι δεν μαγαπας πια?
Γιατι τι σου εκανα και επαψες να με αγαπας?
Καληνυχτα...καρδια μου καληνυχτα...

Πέμπτη

Εσυ φταις εγω σαγαπω ετσι παει.




Τα μάτια της σκάναραν την θεα που είχε μπροστα της.... απλήστα κοιτουσε.... ομορφο θέαμα....
Δυο χέρια τυλιχτηκαν  γυρω απο την κοιλία της.... ενα γυμνο στήθος ακοθμπαει την γυμνη πλάτη της
Με εκεινον τον ανθρωπο που κοιτουσε την ιδια θεα με εκεινη εχει μοιραστει την ψυχη της...
Και αυτο που την πονούσε ήταν το γεγονος οτι εκεινος την αγγαλιαζε τελευταια φορα...Ομορφα που εμοιαζαν όλα τοτε που εβρισκε παντα κατι να της λειεπει....
Δεν φανταζόταν ποτε ποσο θα της έλειπε.....
Εκεινος ομως δεν ι ηταν ποτε ξανα εκει ποτε ξανα για εκεινη....Η ζωη του ηταν αλλου ηταν εκει που είχε αφησει κομματι του εκεινη ηταν εμβολιμα μια παρατερη νοτα....
Τα βηματα του ξεμακρυναν.... η πορτα ανοιξε ενα δευτερολεπτο ακομα και ολα θα ειναι παρελθον πια
να θελω/ει να ουρλιαξει.... ''μηηηηη μη φυγεις μεινε εδω αγαπησε με ή και οχι μ ονο μεινε''
Το στομα της δεν ανοιξε το μετανοιωσε... ακομα το μετανοιωνει....
Αδειασε....ερημωσε μεσα της παγωσε αξαφνα ποια ανοιξη ποια?
ποιο δροσερο αερακι παγετος....
πηρε στυλο πηρε χαρτι.... και εγραψε με τρεμαμενα χερια....


''κρυώνω...γιατί εσυ επετρεψες στον αερα να βρει τρωτα σημεια να με φτασει οχι 
γιατι εγω δεν προφυλαχτηκα σωστα.
αλλα και παλι το φταιξιμο ολο δικο μου.Σ'αγαπω.''


Γ.Σ. 


Δευτέρα

Και τωρα σωπασε.....γιατι ετσι πρεπει


Φιλα με οπως ποτε... δεν εχεις φιλησει χειλια....
ψιθυρισε μου οτι η αγγαλια σου εχει φτιαχτει ακριβως για να χωραει το σωμα μου μεσα....
Σαν το κλειδι....με την κλειδαρια.... χωραμε ακριβως ο ενας στον αλλο....
τα χερια μου σε περιμεναν το μυαλο μου παραδοθηκε.....
πριν καν ξεκινησει τον πολεμο.....
Τα πλευρα μου διαλυονται απο την επιθυμια για αγγαλια....
Δεν ειναι τα ονειρα που νοστιμιζουν την πραγματικοτητα ειναι η ζωη που γενναει τα ονειρα χρωσταμε 
στον ερωτα σε εμας χρωσταμε.....
Μακαρι να μπορουσα....
και ομως μπορεις ειμουν παντα σιγουρη οτι μπορουσες.....
Δικη σου αγαπη μου με ολη μουτην δυναμη....
Σε χωρες μακρυα πολυ μακρια εκει που η αγαπη και ο ερωτας ειναι συναισθηματα με απολυτη κυριαρχια 
στην κοινωνια....
Συνανηθηκαμε γιατι ετσι επρεπε
γιατι αλιως δεν γινοταν.....Γιατι ηταν γραμμενο ναγινει
 
Γιατι καποιες αγαπες ειναι απαραιτητες για την συνοχη του κοσμου....
δημιουργουν ενεργεια θετικη ομορφη...
και για καποιους ερωτες....
Ενα φιλι και υστερα κι αλλο κι αλλο 
και μετα πολλα και ακομα περισσοτερα ποτε δεν μπορει να ειναι μονο ενα......

 και τωρα σωπασε μικρο μου γιατι ετσι πρεπει γοατι σαγαπω τωρα δνε υπαρχει χωρος για λογια αγαπη μου 
σωμασε τωρα γιατι ετσι πρεπει.....










Σωπασε μωρο μου ετσι πρεπει.....
never say goodnight
Γ.Σ.

lumen....



Ξερεις τι θα πει να μην ξερεις ποιος απο τους  δυο εισαι?
Στο φως η στο απολυτο σκοταδι δεν με ενδιαφερει καθολου αρκει να ειμαι εγω.....
ειμαι εγωιστρια?
και κακια?
ε ναι και? ποτε υποστηριξα οτι δεν ειμαι ?
ποτε οποτε μην με κατηγορητε οτι λεω ψεμματα.......
lumen  θα πει φως......ξερεις σαν την ιδια μου την ψυχη.....που μια με φως
ονειρευεται.... πολλα ονειρευεται αστα τωρα θα στα εξηγησω πιο μετα οταν θα μου μιλας λιγο πριν με παρει ο υπνος....Για καληνυχτα....
Σαν την ψυχη μου που βυθιζεται στο απολυτο κενο που το σκοταδι προσφερει οταν δεν ξερω που να σε ψαξω μεσα μου....
Και ειναι τοσα πολλα που δεν ξερεις μεχρι και σημερα για μενα.....Δεν με ρωτας ομως.....



Μια να χτυπω στο μεδουλι του φωτος και μια να σκοτωνω την μοναξια με σκοταδι....
για τα ονειρα που μανα τους ειναι το σκοταδι μα το φως τα θρεφει τα μεγαλωνει τα  ετοιμαζει 
να ερθουν να γινουν λεξεις να ειπωθουν.....
ΝΑ φτιαξουν ιστοριες να μιλησουν για μυθους... να τονισσουν με θαυμαστικα τα πιο κρυφα τους παθη....
και να φωναζουν μεσα απο την σιωπη τους οσα ακομα δεν ακους....
ακου με σε παρακαλω...
Τι θα γινοταν αν ο Ρωμαιος δεν ελεγε ποτε ποσο πολυ Την αγαπουσε?
ε? ο κρητικος την κορασια αμα δεν παλευε να την σωσει εκεινος θα σωζωταν?
Τι θα γινοταν αν οι ποιητες εχαναν τις μουσες τους?
την εμπνευση τους....?
Τις ερωτικες τους φαντασιωσεις....?
Ποιος θα γεννουσε μετα ολα αυτα που για να μεταλαβουν φως θελουν μια πενα και ενα διεστραμενο μυαλο?
Τοτε δεν θα ειχαμε ρωμαιο....κρητικο θα ειμασταν αναπηροι καταδικασμενοι να ζησουμε στο σκοταδι πριν δουμε το απολυτο φως την απολυτη διαστροφη του ερωτα....
Τον πονο που μαζοχιστικα ζηταμε.... θελοντας να μας λυτρωσει απο την απραξια....
Δεν μπορω να φανταστω μια ζωη χωρις τα χρωματα σου....
Γ.Σ. 

Σάββατο

Εισαι το ονειρο μου....


Εισαι το μόνο όνειρο που ποτε μου αληθεια δεν θα αρνηθω....
να ανυπομονω για κατι που φαινεται πολυ μακρυα και πολυ αδυνατον.....
Να μην χρειαζεται να μιλαω και ομως να καταλαβαινεις περα και πάνω απο όλα....
Να δινεις υποσχεσεις που φαινονται αρκετες για να αγγιξω την ευτυχια.....
και εγω σαν απληστο μωρο να σε πιεζω για οτι εσυ θεωρεις ακρως επικυνδινο....
Να εισαι εκει κοντα να με αγγιξεις....μα αληθεια φαινεται χαζο... αληθεια ναι το ξερω....
Μακαρι να μπορουσες....
Μακαρι να μπορουσα....
Μακαρι να γινοταν.....
Και ομως δεν....Ακομα και αν.....
Ακομα και αν ολα προχωρησουν ο καιρος...εγω η ιδια....αν αλαξω....
Εισαι κοματι μου πια και σαγαπω με οσους τροπους γινεται....
με ολους με ακους?
πατερα,αδερφο,φιλο,συντροφο,εραστη,αχθρο. 
Μια ολοκληρη ανεκπληρωτη αγαπη........
Πισω απο καθε επιτυχια θα αναζητω το μονο ονειρο που ειναι πραγματικα ανεφικτο.....
   

Λενε καποιοι το τελος του κοσμου απ'την φωτια θα ερθει
καποιοι αλλοι λενε απο τον παγο.
Απόσο γευτηκα τον ποθο
Ειμαι μάυτους που την φωτια προκρινουν
Αλλα αν επρεπε δευτερη φορα ν'αφανιστει,
Αρκετη γνωση εχω νομιζω κι απ'το μισος
Για να πω πως τον όλεθρο 
τρανος κι ο παγος ειναι...
και αρκει....
Robert frost
Εισαι το ονειρο μου.
Γ.Σ.   

alma libre..

come and lie next to me...
the night has nailed a row of stars in the sky...
close your eyes and let your self smoothly...
and allow your dreams guide you..
laugh a bit
i open for you my life and my arms..
dry your eyes off tears and just listen...
what your heart tells you...

our star i falling ...make a wish...
for our soul to be free
and everything we have got on before in life
let it be a secret power..

dont be scared
dont think negatively again..
my love is enough...i am enough..
and all is yours...


...our star is falling ...make a wish...

αφιερωμενο σε εναν ανθρωπο που μου σταθηκε στα παντα...
sykaki...

Δευτέρα

let me sigh ( Σε μια ψυχη αφιερωμενο.)


Standing there by the broken tree,
Her hands were all twisted, she was pointing at me.
I was damned by the light coming out of her eyes.
She spoke with a voice that disrupted the sky.
She said 'Walk on over yeah to the bit of shade,  
i will wrap you in my arms and you'll know you've been saved'
Let me sign, let me sign, can't fight the devil so just let me sigh.

I was out for a drink in a soho bar
The air was smoked out liked a cheap cigar
She rose out of her seat like a painted ghost
She was the woman that I wanted the most
As she reached for my arm I gave her my hand
I said 'Lay me down easy let me understand'
Let me sign, let sign, can't fight the devil so just let me sign.

As I walked through the door she was still in my head
As I entered the room she was laid there in bed
 She reached out for me all twisted in black
I was on my way down, never coming back
let me sign, let me sign, can't fight the devil so just let me sign.
let me sign, let me sign, can't fight the devil so just let me sign.

Τετάρτη

Οταν αναφωνεις επιτελους (!) και κριμα (?) μαζι...


Χθες κι ολας το ακουσα αυτό...
απο εναν αγγελο....
''Οταν αναφωνείς επιτελους και κρίμα μαζι.''
Δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβως ενοουσε....
ισως να μην θέλω κι ολας... Ισως με βολεύει να το βλέπω ως ενα μικρο μυστηριο στο 
μυαλο ενος τοσο ξεχωριστου ανθρώπου....
Ενα μικρο θαυμα....
με λίγη φαντασια...
λιγο απο παραμύθι....(που θα ήθελε να ζήσει)
τοσο απλό να τον κάνεις ευτιχισμενο....
ειναι τοσο ευκολο να σε κάνει να ταξιδευεις αλλου να είσαι αυτη που γεννηθηκες να είσαι
και οχι αυτη που σε γεννησαν για να είσαι....(υπαρχει διαφορα...)

Μα στην ψυχη των αγγελων δεν υπαρχει λόγικη, δεν χωραει....
περιθωριο να τρυπωσει η πραγματικότητα και ποιος είπε οτι μου χρειαζεται οταν
μου δινεται η ευκαιρια να ζω σε παραμυθι....
Αν σου κανω καλό......να είμαι εκει να με φωνάζεις....


Αυθεντικα όνειρα είναι τα πιο δυσκολα να τα βρεις....
αγνα καθαρα ζωηρα με 
πριγκιππες και  πριγκιπισες
ειναι εκεινα που θα καθαρίσουν την πιο κουρασμενη καρδια...
θα ξεβαλτωσουν την πιο θαμμενη ψυχή....




Γυρισα ειδατε δεν ελειψα πολυ....
να καθαρίσω το μυαλουδακι μου μονο....
γυρισα....
αυτο το κείμενο παεικάπου εκεινο ξέρει που....
καλησπερα.



Γ.Σ. 



 
http://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU&feature=player_embedded
το βαλς των χαμένων ονειρων..... 
''το βαλς των ονείρων μου που ποτε δεν θα ειναι χαμενα πια''

.

Κυριακή

Why do i want you when you'll only hurt me again?


Άρχισα να πατάω τα πλήκτρα,να καταγράφω τις ιδέες μου
Δεν τα κατάφερα γιατί το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν αυτή η φράση

Ένα παραμύθι με αίσιο τέλος? ή μαλον όχι? κανείς δεν μπορεί να πεί.
Σκέκονται και οι δύο κοιτάζουν ο ένας τον άλλον ξέρουν οτι αυτά τα μάτια αγάπανε πιο πολύ πο οτιδήποτε άλλο αλλά ακόμα και έτσι το τέλος είναι άγνωστο.

Εκείνη λάμπει σαν τον ήλιο και τον φωτίζει,εκείνος είναι σκοτεινός και άχαρος
Εκείνη άγγελος πάνω απο το προσκεφάλη του,εκείνος ο ίδιος ο διάβολος
Εκείνη μια πεντάμορφη,εκείνος ομως το τέρας

 Τελικά κατέλιξα στο συμπέρασμα αυτου του τραγουδιού...

"Τα ονειρά μου κόκκινα,τα ονειρά μου άσπρα...ρούχα μαζί που πλήθυκαν και έχουνε γίνει ροζ"
!Σαγαπώ!



Noθεια....


Κρεμάω για λίγο τα παπουτσια μου τα παπουτσια των παραμυθιων μου...
Δεν είναι οτι κουράστηκα....
και δεν τελίωσα εδω την πορεια μου ως Sykaki
είναι οτι αυτην την στιγμή χρειάζομαι ενα διάλειμα...
δεν ξέρω ποσο θα κρατήσει αυτο...
θα μπαινω να μας βλέπω....
αλλα μην με παρεξηγήσεται.....θελώ λίγο χρόνο πριν ξανα γράψω....
Αυτο το μπλογκ το εκάνα με πολυ αγάπη....
και δεν ειναι φυσικα το τέλος του...
κανοντας ενα διάλειμμα για να γεμισω το  μυαλό μου παραμύθια για να γυρίσω....

''γινε στον καθαρό τους ουρανο αποψε μια νοθεια''
αυτη η φράση βιδωθηκε στο μυαλο μου....
μερες τώρα...
σας το δίνω σαν συμβουλη....
ειναι απο ενα τραγούδι.....
μην συμβιβαζεστε...
Και σε εσένα αγάπη μου....μικρε μου άγγελε.... να αφιερώσω ακομα μια φορα το τραγούδι του Λιδακι
Αχ για να γεννηθεις εσυ και εγω
γι αυτο για να σε συναντησω
γι αυτο εγινε ο κοσμος ματια μου
γι αυτο για να σε συναντησω....

Σαγαπω....


 
Ελπίζω να μην αδρανησει το μπλογκ μου και να δω υπέροχα κείμενα απο τους παραμυθαδες μου.. θα ξανα ερθω σύντομα...καλημέρα σας ευχαριστω....... τα λεμε πολυ συντομα...


Οπου οπως.....
Παντα θα...
ακομα και αν.....
Γ.Σ.

Πέμπτη

Μαλωνοντας με τα όνειρα...



πηγαίνοντας....
ή γυρνόντας απο εκεί?
Πιστευε σε εμένα ξέρω που πάω....
και πάντα ήξερα να οδηγώ
Μην με αμφισβητεις....στην φυση μεγάλωσα και ξέρω....
Ρίζα και άσβεστη φωτιά
ζωντανες-πεθαμένες απο χρόνια-σιωπές
ακανόνιστες σκέψεις, ζωηρές πορτοκαλοκόκκινες
φλόγες 
Και τα όνειρα μπροστά μου
με κρίνου,εκείνα που άφησα πίσω....ανεκπλήρωτα
με καλούν τα μελοντικά μου
μαλώνω μαζί τους γιατι πληγώνομαι
κάθε φορά που μου πετανε τα βρώμικα νερά τους
Σε ρώτησα γιατί μα απάντηση δεν πήρα.
Γιατί μάτια μου τα όνειρα πετάξαμε?
Γιατι δεν τα πήραμε μαζί μας στο ''οπου''?

Γιατι με κρίνουν.Γιατί κρίνω και κρίνομαι
Γιατι ζητω και παιρνω
Λαβόνομαι
πληγώνω....

Σ'αγαπησα....



Γ.Σ.


Δευτέρα

Γυναικειες....σταχτες


Γυναικειες σταχτες
ενα μπλογκ κυριως γυναικειο....
Με του αντρες να γινονται παρατηρητες του πάθους μας....
Γραφουμε γιατι γουσταρουμε οπως γουσταρουμε και κυριως γιατι γουσταρουμε
με διαθεση που χτυπαει κόκκινο...
νευρα παθος ενταση 
Δεν θα αφησουμε στο περασμα μας τιποτα....
Ελπιζω να μπορεσω να συγκεντρωσω αργα ή γρηγορα τις καλητερες μπλογκερς...
και να σας απογειωσουμε με κειμενα που σταζουν αποτ ο αρωμα μας


καλη αναγνωση...
σας περιμενω ολους μεσα


Γ.Σ. 

Σάββατο

ενα τελευταιο αντιο..

















δεν προσεξα τα αγκαθια που ειχε ι καρδια σου
και ετσι εγδαρα κ την δικη μ...
με τυλιξες σε μια ανελεητη οδυνη..
και χωρις οικτο χτυπουσες ολο και πιο δυνατα..
οπως η βροχη...
εμενα ομως δεν ηταν μια απλη βροχη...
βρεχει ακομα...
οι δρομοι μου ειναι αδειοι...
το μονο που τους διαπερναει ειναι μια ανελεητη σιωπη που χορευει με τις αναμνησεις..
αραγε ειναι βηματα αυτα που ταραζουν το ηρεμο τραγουδι της καρδιας μου??
το σκοταδι ειναι πλεον υποφερτο...
αρχιζω και σκιζω με μανια ενα τραγουδι...ενα γνωριμο τραγουδι..
κομματιαζεται στα δυο..στα τεσσερα...στα οχτω...
μεχρι που ξεσπαω σε λυγμους...
το λιγοστο φως φωτιζει την ακρη του δρομου..
η ιδια σκινη εδω και ωρα..
ιστορια διχως φιναλε..
οπως εχει καταντησει και η ζωη μου..
με τη δυση του ηλιου η ψυχη μου..
φευγει..
ορμα στο σκοταδι...
σε ψαχνει σε σκιες..
μεσα σε στενα,..
σε λεωφορους σπασμενων ονειρων...
σε ψαχνει μεσα σε πνευματα ερωτευμενων...
σε ανθρωπους που δεν φοβηθηκαν να αγαπησουν...
ψυχες που δεν φοβηθηκαν να νιωσουν το κρυο...
στο μυαλο μου μια παλια εικονα..
ενα ξεχασμενο ηλιοβασιλεμα...
η αισθηση ενος ξεχασμενου αισθηματος...
τοτε που μαζι ερωτευτηκαμε τα παντα...
κ ομως εμεινες στο χθες..

αφιερωμενο σε εναν ερωτα που ισως ηταν μονοπλευρος ισως και οχι..
που προσπαθησε να αντεξει στο χρονο..
δεν εχει σημασια αν τα καταφερε..
αλλα το ποσο ηθελε...
γ μενα εισαι ολα αυτα που δν θα ζησω πια..
ησουν ολα αυτα τα κρυφα μερη που ηθελα να επισκεφτω...
θα σαγαπαω στο τωρα και στο παντα...

Πέμπτη

Σου χρωστάω...


Σου χρωστάω μια ζωή...ενα ελευθερο λεπτό
πολλά σκλαβωμένα χρόνια...
Σου χρωσταω μια νύχτα...εναν οργασμό ευτυχιας
ενα λάθος σου χρωστάω...
Σου χρωσταω μια ψευδαισθηση μια στιγμή σαν φάντασμα
Κρυφά να σε φιλάω και να ζωντανευεις εσυ...
Σου χρωσταω μια ανεκπληρωτη αγαπη...
....σε κρυφές στιγμές τοσο λίγες τοσο συντομες
σχεδόν αόρατες στην φευγαλέα ζωη του χρόνου...της στιγμής
Σου χρωστάω την ένταση της στιγμής που γινόμαστε ενα...
...εκει να πεθαινω να σε βλέπω να ελευθερωνεσαι...
Σου χρωσταω και μια Παρτίδα...
με κλειστά και καμενα χαρτιά να μην τα ανοιξουμε

να κερδίσουμε...


Εγω σου χρωστάω πολλα...πιο πολλα απο οσα νόμισα
Εσυ όμως χρωστας ενα μονο πράγμα
μου χρωστας την ζωή μου...


                                                                                                     παιρνοντας την,ξέχασες να γυρισεις
                                                                                                         και πάλι εδω.... 

Τρίτη

Y.Γ. Σ'αγαπω....


Ξέρεις πότε μπαίνει το Υ.Σ.?
στο τέλος....
Δεν αντεχω εσυ να εισαι εσυ...
και εγω να ζω για να σε συναντησω....
Εγω ξέρω τωρα πια γιατι γεννηθηκα...
Μα εσυ....
εσυ πάνω απο ολα... πάνω απο αυτο που έρωτα ονόμασα....
παντα θα σ'αγαπω με τον τρόπο μου...παντα εκει να σαγαπω οπως μπορώ...
Δεν είμαι σίγουρη αν θυμάσε... γιατι εκει μαζι μου ήρθες...
ουτε αν τωρα το μετανοιωσες....
Θα ζω για να πιστευω οτι μαγαπησες και εσυ....
Αχ για να γεννηθεις εσυ και εγω 
για αυτο για να σε συναντησω 
γι αυτο εγινε ο κοσμος ματια μου 
γι'αυτο για να σε συναντησω....

Και αν πια όλα εσβήσαν...εγω να ξέρεις....
θα ειμαι εκει....οποτε θέλεις να τρέξεις... καπου να κρυφτεις...
καπου για να αγαπηθεις.
αρπάζω τα λόγια αυτου του κομματιου και τα
ριχνω μέσα σου να με θυμασαι...


 

Σ'αγαπω...
δεν θα σε ξέχασω ποτε...


κρατησες μίσα τα σαγαπω....
μα δεν σου κράτησα ποτέ κακια....
μην με ξεχάσεις... 

Πέμπτη

Ερωτας...όνομα ουσιαστικόν


Έρωτας....όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικον
ενικού αριθμού 
γενους ουτε θυληκού ουτε αρσενικού
γένους ανυπεράσπιστου
Πληθυντικές αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
(κικι Δημουλα)
Κάπως Ετσι ξεκινούν όλα μια ματιά....
Γοητεια που ασκούμε στα κύτταρα του άλλου...
Ένα αγγιγμα...Ένα χαμόγελο...μηνύματα στο υποσυνήδητο...
Ετσι ξεκινούν όλα...για δυο πλάσματα που έχουν ακόμα αγνοια...
του τι πρόκειτε να έρθει...
Ενα ''γεια'' ενα βλέμα στο πάτωμα κόκκινα μάγουλα....
ομορφες στιγμές...
Ερωτας....γένος ανυπερασπιστο....
αχ... 



Και μέτα...έρχεται εκείνο το πρώτο φιλί....αχ εκείνο το πρωτο φιλί...
εκει είναι που μαθαίνεις τον άλλο...Τον νιώθεις τον γνωρίζεις επικοινωνείς με το στόμα
χωρις να μιλάς....
Κινηματογράφικο μοιάζει το πρώτο φιλί ...
Αψήφιστα παίρνουμε...οι άνθρωποι εκείνο το πρώτο φιλί...
Είναι Η στιγμή....
Ειναι σαν να ειναι το πρωτο φιλί σου....σαν να μαθαίνεις απο την αρχή...
και εμείς απλα το σνομπάρουμε....
Εκείνο το πρώτο φιλί....
μαγεία......
''ερωτας ονομα ουσιαστικόν....πολυ ουσιαστικον''
 

 Και μετά....Ψυθιροι....
στο αυτι...πονήρες λεξόυλες...Ζωηρά χαμόγελα....
Γελάκια με υπονοούμενα...
το προσωπο γέρνει προς το αυτι και του ψυθιρίζει μυστικά...
Ο ψυθιρος εχει τις ικανότητες του αλκοολ...
Σε μέθα σου ανάβει την φαντασία...
Σσσσσσσ
σου ψυθιριζει στο αυτι...
και χαμογέλα...
Σσσσσσ μικρα δικά τους μυστικά 
τοσο ομορφο να υπάρχουν....


Έρωτας...
πληθυντικός αριθμος
οι ανυπερασπιστοι ερωτες...


και μετα...
μετα τι?
μετα να σου πω εγω.... είναι Η ωρα τους...το φιλι στην πλάτη....
το χέρι στο φόρεμα...τα  δάχτυλα  στο δέρμα...
ολα έχουν πάρει τον δρόμο τους...
ολα ειναι απλά πλέον....
Δεν χρειάζονται λόγια περιττα....
ε? ναι οχι δεν χρειάζονται εδώ λόγια εδω οδηγος ειναι η φαντασία...
και ολα παιρνουν τον δρόμο τους.....


  Ο έρωτας ονομα ουσιαστικον
πολυ ουσιαστικόν.
ενικού αριθμου,
γενους ουτε θυληκου ουτε αρσενικού
γενους ανυπεράσπιστου....
πληθυντικός αριθμος
οι ανυπερασπιστοι έρωτες
(Κικι Δημουλα)

Δευτέρα

Γιατι αγγελέ μου?

Γιατι πια αρχισα να φοβαμαι το κενο και την σιωπή μας....

Γιατι αγγελε μου?Γιατι αρνήθηκες τα φτερα σου αγγελε μου....
Γιατι ματια μου? Γιατι μικρο μου?
Δεν μπορώ να το ξεχάσω να διαγράψω....οτι μου έδωσε...
Γιατι ματια μου... ολα εκείνα τα ξεχνάμε?
που πήγε εκείνο εκει που ζήσαμε....
δεν το μπορω αγγελε μου με ποναει....
Στην θαλλασα ριξαμε ερωτα μου εκεινο το απιστευτο που ζουσαμε...



Γιατι αγγελε μου τα φτερα σου αρνήθηκες?
γιατι επαψες να είσαι εδω μωρό μου?
Αν πέσω τελικα θα με εμποδίσεις....?
ΘΑ είσαι εκει μικρό μου στις πιο δυσκολες μου ωρες.
σαν αυτην που να ξεσπάσω δεν μπορω μα δεν μπορω και να με κρατησω
σταθερη και ηρεμη...
Σ'αγαπώ και αν οι αγγελοι ζουν καπου φοβαμε οτι γνωρισα εναν εκπτωτο...
γιατι καταδικαστηκε να ζει στην γη... μαζι μας με τους ανθρώπους

Και γνώρισα εναν αγγελο αληθινό...
με μια μεγαλη αγγαλιά και ενα χαμόγελο για όλα...
Να ποναω απο μέσα του και να μεγιατρευει με όλα τα μαγια του...
γιατι σε ρίξανε εδω μικρε μου?
 να σου πω εγω?
Για να σε γνωρίσω και να με γνωρισεις
γι αυτο στην γη ηρθες...Γι αυτο ποτε μου δεν σε άξιζα γιατι οι αγγελοι 
δεν πρεπει με θνητους να νιωθουν.....

 

Γιατι αγγελε μου?


Δεν θα σε ξεχάσω ποτε....ορκίζομαι... 
ποτε καρδία μου... 

Σάββατο

για παντα...

Σε ενιωσα...Σε ερωτευτηκα...Σε αγαπησα με ολη τη δυναμη της ψυχης μου,κοιταζα στα ματια σου κ εβλεπα την ψυχη μου,αγγιξες καθε σημαδι μου απο το παρελθον,εγινες ενα με το παρον...Δεν υπηρχε τροπος να σε οδηγησω στο μελλον μου,ομως το οτι καποτε αγγιξ...α τα ματια σου κ το οτι μου εμαθες να αγαπαω τους ανθρωπους γυρω μου σαν μοναδικα πλασματα,θα με κανει να ειμαι διπλα σου για μια ζωη,γιατι δεν ησουν μονο ενα ονειρο..

Ομως θα κρυψω τα λογια μου πισω απο τα χειλη
μου και ισως να μην το μαθεις ποτε!!..Και αν η λεξεις χωρις να το θελω
ξεφυγουν,θα τις ψυθηρισω τοσο αργα που σιγουρα δεν θα τις ακουσεις

να ξερες
ποσο μου λειπεισ τωρα που σε χρειαζομαι...


Κυριακή

Όλα είναι δρόμος..

… παραμύθια δίχως τέλος σε νυχτερινές διαδρομές

 

Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω νύχτα με το αυτοκίνητο στην εθνική.

Μόνος πίσω απ’ το τιμόνι, αγαπημένη μουσική, τσιγάρο αναμμένο και μια παγωμένη μπύρα…

Αυτές τις στιγμές αναρωτιέμαι αν ταξιδεύει γρηγορότερα το σώμα μου ή το μυαλό μου.

Σκέψεις παιδικών χρόνων, ανεκπλήρωτα όνειρα, μεγάλα θέλω, παλιές αγάπες (που δεν πάνε πάντα στον παράδεισο), νέοι έρωτες και μια ζωή στο ρίσκο…

Είναι όμορφος ο δρόμος, είναι γυμνός μπροστά μου και με προκαλεί… σε κάθε στροφή μου αποκαλύπτει και κάτι νέο, ένα νέο τοπίο στα μάτια μου και μια νέα εικόνα στη σκέψη μου.

Είναι οι ώρες που κοιτάω την ζωή μου σαν τρίτος, με βλέπω να προχωράω, να πέφτω, να σηκώνομαι, να συνεχίζω… και “φαίνομαι αστείος.. γίνομαι αστείος”

 

Θα ήταν ένα παραμύθι δίχως τέλος,

…αν δεν ξημέρωνε ποτέ!!!

 

 

Δεν κοπάζει, δεν σβήνει στην καρδιά μου η φωτιά
που με τρώει και με ρίχνει απ΄ την Εδέμ στο πουθενά
Οι αιώνες ρωτάνε ακόμα πόσο θα αντέξω
να τρικλίζω εκεί έξω
ξυπόλητος μόνος
κι εγώ ψιθυρίζω
δικιά μου η χαρά
δικό μου το αίμα
δικός μου κι ο τρόμος
δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
δεν είμαι μόνος, δεν είμαι ο μόνος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
η φωτιά, η γιορτή, η απώλεια, ο πόνος
ο κάθε μικρός θάνατος
κι ο μεγάλος, ο ατέλειωτος κόσμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος
όλα είναι δρόμος, όλα είναι δρόμος

Τετάρτη

Στην αλλη μου ψυχη....


Ξέρεις πάντα ηξερες...
παντα με ηξερες....
χωρις λόγια με ενιωθες....
 το κειμενο ειναι για την φιλη μου....
Φενια μου αν δεν εισουν εσυ σημερα θα με ειχαν μεγαλωσει αποτομα....
Σ'ευχαριστω.... που βρηκαμε δρομους τοσους αματητα μονοπατια του 
μυαλου μαζι....
 ειμαστε διαφορετικες σε ολα τα επιπεδα και μεσα μας και εξω μας...
τοσο διαφορετικες....
Αλλα εκεί ειναι η μαγεια... παντα επικοινωνουσαμε με τον πιο δικο μας 
τροπο...
ομως εισαι παιδι....ολους μπορεις να τους κοροιδεψεις εκτος απο εμενα....
παιδι εισαι...και ας δειχνεις δυνατη.... παιδι και πολυ ευθραυστο παιδι....
ξερω... εκεινες τις στιγμες που κλαις μονη σου τις ξερω..
τις αισθανομαι...
Δεν χρειαζεται να ειμαι τελεια μαζι σου και αυτο ειναι που 
με ξεκουραζει απο ολα...
 

Δεν ξερεις... αλλα ακομα και οταν νομιζες πως ελειπα...
ηξερα τι ζεις...και ειμουν εκει...
απλα δεν με εβλεπες....

Ειναι.... π ολλα και μυστικα που δεν σου εχω πει αλλα 
ειμαι σιγουρη
τα ξερεις ηδη....και ενοχες δεν νιωθω....
γιατι παντα με καταλαβαινες....
καλημερα  ψαρακι μου...
Sykaki...



Γ.Σ. 

Παρασκευή

ΘΑ σαγαπουσα... στο παντα...


Θα σαγαπουσα αν δεν  ειμουν ενα τρενο....
θα είμουν εκεί να με εχεις αν ποτε δεν είμουν ετσι εγω....
μα ακομα και τωρα που δεν σε ξερω 
Εμαθα να ζωντανευω την ελπίδα μεσα μου....
να την πεταω στο χρονο σαν βρώμικα νερα σαν μολυσμενα χάδια 
σαν ατελιωτα ελαχιστα λεπτα....
θα σ'αγαπουσα αν είμουν μια βάρκα....
Κραταω τα ματια σου...
και αν η αγαπη μου εχανε το  νοημα της
και πλεον δεν γελουσε δεν ψυθιριζε μυστικα
θα σάγαπουσα δυνατα και φωναχτα 
θα σε ενιωθα μεσα στα χερια μου χωρις  να κοιταω 
καταματα το μετα....


Θα σαγαπουσα στο ορκιζομαι αλλα δεν είμαι ολα αυτα που
αξιζαν μια αγαπη και ενα αγγιγμα....
θα εμενα μονη μου να με μετρησω....
να με  αλαξω 
και να με κρατησω ζωντανη...
Τα λεπτα είναι λεπιδια περναν φευγουν αναλωνονται....
τελιωνουν και αυτο που μενει ειναι ασχημες κακοσμηματισμενες
χαραγματιες....
Μα αν ήξερα να αγαπω θα σαγαπουσα
Στο παντα 
και ισως 
στο ποτε....
και θα σαγαπουσα στα κοκκινα και μπλε λεπτα σου στα 
γεματα αγωνια ονειρα που μοιραζομαστε την νυχτα
πριν η μερα ερθει εκει να με πληγωσει....


''Δεν σε μετρησα ποτε τα λαθη δεν μετριουνται στο χω πει...''
μα εσυ ποτε δεν με ακουσες....
Σάγαπω σε καθε ''εγω'' σε καθε 'έσυ''  και στο ''μαζι'' παντα....
δεν θα πω παραπανω καληνυχτα....
μα είπα καληνυχτα για να με προσεξεις δες με...
πως ειμαι και γιατι είμαι αοτι σημερα είμαι.... 



                                                                                   Γ.Σ.

τα παραμύθια μου.. χωρίς τέλος...


Γ.Σ.