Στην αλλη μου ψυχη....

Ξέρεις πάντα ηξερες...

παντα με ηξερες....

χωρις λόγια με ενιωθες....

 το κειμενο ειναι για την φιλη μου....

Φενια μου αν δεν εισουν εσυ σημερα θα με ειχαν μεγαλωσει αποτομα....

Σ'ευχαριστω.... που βρηκαμε δρομους τοσους αματητα μονοπατια του 

μυαλου μαζι....

 ειμαστε διαφορετικες σε ολα τα επιπεδα και μεσα μας και εξω μας...

τοσο διαφορετικες....

Αλλα εκεί ειναι η μαγεια... παντα επικοινωνουσαμε με τον πιο δικο μας 

τροπο...

ομως εισαι παιδι....ολους μπορεις να τους κοροιδεψεις εκτος απο εμενα....

παιδι εισαι...και ας δειχνεις δυνατη.... παιδι και πολυ ευθραυστο παιδι....

ξερω... εκεινες τις στιγμες που κλαις μονη σου τις ξερω..

τις αισθανομαι...

Δεν χρειαζεται να ειμαι τελεια μαζι σου και αυτο ειναι που 

με ξεκουραζει απο ολα...

 

Δεν ξερεις... αλλα ακομα και οταν νομιζες πως ελειπα...

ηξερα τι ζεις...και ειμουν εκει...

απλα δεν με εβλεπες....

Ειναι.... π ολλα και μυστικα που δεν σου εχω πει αλλα 

ειμαι σιγουρη

τα ξερεις ηδη....και ενοχες δεν νιωθω....

γιατι παντα με καταλαβαινες....

καλημερα  ψαρακι μου...

Sykaki...

Γ.Σ. 

ΘΑ σαγαπουσα... στο παντα...

Θα σαγαπουσα αν δεν  ειμουν ενα τρενο....

θα είμουν εκεί να με εχεις αν ποτε δεν είμουν ετσι εγω....

μα ακομα και τωρα που δεν σε ξερω 

Εμαθα να ζωντανευω την ελπίδα μεσα μου....

να την πεταω στο χρονο σαν βρώμικα νερα σαν μολυσμενα χάδια 

σαν ατελιωτα ελαχιστα λεπτα....

θα σ'αγαπουσα αν είμουν μια βάρκα....

Κραταω τα ματια σου...

και αν η αγαπη μου εχανε το  νοημα της

και πλεον δεν γελουσε δεν ψυθιριζε μυστικα

θα σάγαπουσα δυνατα και φωναχτα 

θα σε ενιωθα μεσα στα χερια μου χωρις  να κοιταω 

καταματα το μετα....

Θα σαγαπουσα στο ορκιζομαι αλλα δεν είμαι ολα αυτα που

αξιζαν μια αγαπη και ενα αγγιγμα....

θα εμενα μονη μου να με μετρησω....

να με  αλαξω 

και να με κρατησω ζωντανη...

Τα λεπτα είναι λεπιδια περναν φευγουν αναλωνονται....

τελιωνουν και αυτο που μενει ειναι ασχημες κακοσμηματισμενες

χαραγματιες....

Μα αν ήξερα να αγαπω θα σαγαπουσα

Στο παντα 

και ισως 

στο ποτε....

και θα σαγαπουσα στα κοκκινα και μπλε λεπτα σου στα 

γεματα αγωνια ονειρα που μοιραζομαστε την νυχτα

πριν η μερα ερθει εκει να με πληγωσει....

''Δεν σε μετρησα ποτε τα λαθη δεν μετριουνται στο χω πει...''

μα εσυ ποτε δεν με ακουσες....

Σάγαπω σε καθε ''εγω'' σε καθε 'έσυ''  και στο ''μαζι'' παντα....

δεν θα πω παραπανω καληνυχτα....

μα είπα καληνυχτα για να με προσεξεις δες με...

πως ειμαι και γιατι είμαι αοτι σημερα είμαι.... 

                                                                                   Γ.Σ.

ας μεινει η αγαπη διχως ορισμο....
τη διεκδικουσε η θαλασσα και η αμμος...
μα εκεινη ξαπλωσε στο βραχο γυμνη...
μια κουρασμενη νεραιδα καταδικασμενη στην ομορφια της...


ο ερχομος ακυρωνει την προσμονη...αδικωντας την πολλες φορες...
μονο το αρωμα σου δε λεει να χαθει...
μια με προσπερναει..μια με ακολουθει...
οταν η απουσια δεν ειναι χωρισμος τοτε η αγαπη φορει τα καλα της...

τι ειναι μια στιγμη μπροστα στην αιωνιοτητα?
ειναι οπως μια σταγονα μεσα σ ολοκληρο τον ωκεανο...
ναι αλλα με μια σταγονα μπορει να ξεχειλισει το ποτηρι..


οσο απεχει το μαθαινω απο το διδασκομαι αλλο τοσο απεχει το ξεχνω απο τ αρνουμαι..
τοσος ουρανος φεγγαρι μου μα εσυ παλυ τον ιδιο πηρες?
αυτον τον δρομο δεν τον εμαθα...

που ακουμπησες τα λευκα σου φτερα και εγιναν γριζα..με ρωτας...
περασα απο τη σκεψη ενος πκραμενου...
ρωτα η ελευθερια την αγαπη..
τα φτερα που σου χαρησα τι τα εκανες και ερχεσαι παλι με τα ποδια?
τα εχω αλλα οποτε τα φορεσα εχασα τ δρομο..

πεταξε οσο πιο ψηλα μπορεις ..τα υψη δεν σκοτωνουν,,,
τα χαμηλοπεταγματα πονανε και πλιγωνουν...

Αμαρτωλα...

Aμαρτία...

πάντα μαρεσε η λέξη...με γοητευε...

Σημερα με τρομάζει....

μήλο...κόκκινο...της αμαρτιας...

αιωνιο συμβολο αμαρτιας το χρωμα του πάθους του λάθους....

Η αμαρτία πάντα είναι κρυφη μακρυά απο τον κόσμο..

Αδιακριτα μάτια την ποτίζουν βλέματα αδιαφορα

ανοητα αφου δεν την αντικρυζουν στ'αληθεια....

Δεν την καταλαβαινουν εκεινη κατακλυζει το δωματιο

αλλα για εκεινους είναι το κενο...

Γιατι η αμαρτια περιεχει τα πιο παθιασμενα χάδια?

Γιατι εκείνη σε κάνει να φορας τα λάθη σου σαν μεταξωτα φορέματα

σαν τα πιο καλα μας πανωφόρια...

 Αμαρτωλά....

ΠΑντα μαρεσε να μιλαω για αμαρτηματα ακομα και για εκεινο το πρωτο αμαρτημα

με το μηλο....

αμαρτημα ήταν και εκείνο ...

Αμαρτωλα λόγια που πετουν...

ζωες αμαρτωλες που ζωχραφιζουν ενοχες πάνω τους..

Μήλο.... αμαρτια..                                  Σαν το αίμα που αχορταγα την αμαρτια ζητα να εχει για αν ζήσει...  ακροβάτης είμαι εισαι ειναι ολοι αμαρτωλοι σε θέσεις δικαιων... δικαιοι σε θέσεις αμαρτωλων....συναισθηματα με αμαρτωλες μασκες και ζωες καταδικασμένες να αμαρτανουν συνεχως......     

-Μα αν η αμαρτια είναι οντως λάθος γιατι το σωμα μου ποναει καθως την ζητα?

-γιατι η αμαρτία δεν είναι παρα πολλα συναισθηματα που φυλακιστικαν απο

τον έξω κόσμο....

-που?

-στον κόσμο που εχει σκοτάδι...μεσα σου μεσα μου εκει οπου ζεις εσυ

και οι αμαρτιες σου μαζι....

''δεν ζήτησα την αμαρτια ηρθε και με βρήκε μεσα μου κατοικει και με κατατρωει...

γιατι ειναι παντα πολυ αργα για εκεινες της αμαρτιες να γεννηθουν στον κοσμο να μεγαλωσουν και να πεθανουν,ισως ειναι καταδικασμενες σε μια αθανατη και αιωνια 

κατεστραμενη ζωή....''

Sykaki

Σ'αγαπουσα σε κάθε λάθος μου...

                                                                                       Γ.Σ.